De Zweedse atlete, wereldwijd icoon van skyrunning, keerde een decennium na haar laatste zege terug naar de Transvulcania. Tussen de nevel van de dennenbossen en het geruis van de Atlantische Oceaan in Tazacorte vertelt Forsberg ons waarom La Palma voor haar nog steeds het toneel is waar sport met de puurste vrijheid versmelt.
Voor Emelie Forsberg (Zweden, 1986) zijn de bergen niet alleen een plek waar ze het tegen anderen opneemt; ze spreken haar taal. Na jarenlang de meest veeleisende toppen van de planeet te hebben bedwongen, heeft de hardloopster uit Skellefteå opnieuw de sportschoenen aangetrokken op een plek die zij als "magisch" omschrijft. Tien jaar na haar historische dubbel op de afstand Ultra van de Transvulcania, keerde Emelie terug naar La Palma voor een weerzien met de "Isla Bonita" dat ogenschijnlijk onveranderd op haar heeft liggen wachten, met zijn vulkanische energie en zijn onvoorstelbare contrasten.
"Ik had zin om het eiland te verkennen en voelde onmiddellijk de warmte. La Palma is in alle opzichten een gezellig eiland"
Forsbergs carrière begon niet met de stopwatch, maar met het gevoel voor steen. "In mijn jeugd deed ik aan bergbeklimmen, maar ik kwam er al snel achter dat hardlopen door toegankelijke bergen me een enorm gevoel van vrijheid gaf", legt ze uit. Die zoektocht naar lichtheid (een paar sportschoenen en de horizon) was precies wat haar de eerste keer naar de Canarische Eilanden voerde, in de voetsporen van andere trailpioniers die dolenthousiast waren over de eilandengroep.
Om die nieuwsgierigheid om nieuwe grenzen te verkennen te bevredigen was La Palma het perfecte scenario; als je het over trailrunning hebt, komt onvermijdelijk de Transvulcania ter sprake. Deze wedstrijd, die in de woorden van de Zweedse atlete al een "echte legende" binnen de wereldsport is, is voor elke hardloper het perfecte excuus om een terrein te verkennen dat alle zintuigen op de proef stelt.
In deze uitdaging laat het eiland zijn aantrekkelijkste kant zien. Forsberg heeft aan wedstrijden deelgenomen in de Alpen en de meest afgelegen bergketens op aarde, maar ze benadrukt dat de Canarische Eilanden iets unieks te bieden hebben zoals de mogelijkheid om binnen enkele kilometers meerder microklimaten te doorkruisen. "Je kunt op zeeniveau beginnen en eindigen met het beklimmen van toppen zoals de Roque de los Muchachos, waarbij je langs dennenbossen en vulkanen loopt. Het is ongelooflijk", beweert ze, overtuigd van het unieke karakter van deze omgeving.
Maar de band tussen Emelie en de "Isla Bonita" houdt niet op bij de fysieke inspanning; zodra de bergtoppen achter worden gelaten, gaat deze over in een zintuiglijke beleving. Op de vraag welke smaken ze na de wedstrijd mee terug naar Zweden zou nemen, antwoordde ze meteen: de geitenkaas, de traditionele zoetigheden met amandelen en uiteraard de kleine, zoete banaan van de Canarische Eilanden, de natuurlijke brandstof bij uitstek voor elke sporter die het tegen de orografie van de eilanden durft op te nemen.
Na zeven jaren afwezigheid bij de ultra-afstanden was de terugkeer naar de Transvulcania voor haar een emotionele reis. Hoewel zij toegeeft dat zij in de droogste gebieden zwaar moest afzien vanwege de hoge temperaturen, weegt de emotionele voldoening ruimschoots op tegen alle inspanningen. "Het is een plek met contrasten: ruig vulkanisch terrein en zachte horizonten aan de oceaan".
Voor diegenen die op zoek zijn naar een echte beleving, is La Palma niet alleen een vakantiebestemming, het is, zoals Emelie Forsberg mooi samenvat, "een atmosfeer waarin je voelt dat je leeft".